Estes días o alumnado do Monte Castelo deulle á pluma e creou un marabillosos contos de Nadal que, ben seguro, vos tiran un sorriso e algunha bágoa.
Lede e desfrutade!
Había unha vez...
E chegou o Nadal. Datas de ilusión,lediciaereencontros. Tamén datas nas que nos volvemos tolos intentando mercar o mellor agasallo para os nosos seres queridos. Mesas cheas de comida, coma para un exército, e sobremesas interminables.
Pero pensemos... Noiteboa.... Noite na que Deus naceu, ben... cada unlle dálle o significado que quere, e así crentes e ateos celebran arredor da mesa. Esa noite vén VÉNPapá Noel, Santa Klaus ou como queirades chamarlle, a cousa é que trae agasallos e nos deixa os petos furados. E que decides dos Reis Magos? Eses Reis que lle foron levar ouro, incenso e mirra a Xesús no pesebre? Pois na noite do 5 de Xaneiro ao 6 de Xaneiro veñen traer xoguetes, televisións e roupa dende Oriente. E todo porque fomos bos. Collemos de aquí e de acolá o que se nos axeita e esquecemos que en Galicia temos o Apalpador, que vén na noite do 24 de decembro ou do 31 de decembro, segundo a zona, e apalpa no ventre dos nenos para saber se están mantidos. Se é así pois deixa unha presa de castañas eun agasallo. Este ano ata el o vai ter complicado para poder apalpar por culpa da distancia de seguridade.
Pero o Nadal para min é a única data do ano na que nos xuntamos toda a familia arredor da mesa do salón da miña avoa. Esa mesa chea de risas e xogos. Que lonxe parece o Nadal pasado...! Este ano só teño unha cousa na miña lista de desexos: “Volver a xuntarnos nese salón toda a familia”. E na lista de novos propósitos: “Aproveitar a topedecada momento en canto podamos xuntarnos“. Toca adaptarnos a un novo Nadal, comeremos cada un na súa casa e verémonos a través dunha pantalla.
Este non é un conto cheo de ledicia. Hai un ano eu pensaría que isto só pasa nos filmes de ciencia ficción que tanto odio. Pero sei que algún día se converterá nun conto quecomezará así; “Había unha vez...”
Cecilia Anello 3º A
O conto de Murat
Podo dicir que se algo é distintivo na miña familia (sobre todo para os nenos cativos que
preguntaban insistentemente entre risas sobre inxertos de pelo no colexio) é o segundo matrimonio
da miña avoa Carme cun home turco chamado Murat. O meu avó biolóxico era unha persoa que
nunca chegou a comprender a personalidade exploradora e creativa da nai de miña nai. Foi por iso
que, despois da súa morte ós 60 anos, a súa viúva emprendeu unha viaxe polo mundo nun cruceiro
cheo de señores da súa idade que redescubrían unha nova xuventude. Alí foi precisamente onde
coñeceu a Murat, un home de 67 anos, terriblemente alto e moreno, grande e serio, que escondía a
liña horizontal que caracterizaba a súa boca detrais dunha barba branca que mesmo Melchor podía
envidiar. En todas as fotos da viaxe (as únicas veces onde o vin) aparece ríxido e envolto no mesmo
conxunto de camisa e chaqueta que parece encher as tendas de roupa para maiores. Nos seus
pómulos caídos víase que non exercitaba moito o sorriso, excepto na última das fotografías que hai
no sobre: miña avoa bicando na meixela ó home sorprendido, segundos despois de que un pasaxeiro
calquera a tomase.
Sexa como for, despois da volta ó mundo a bordo daquel barco, miña avoa volveu casar
entre chamadas confusas da miña familia a unha cabina en Ankara. Desde ese momento, ninguén
quería falar de Carme, a tola que, xubilada, pasaba os seus días asistindo a clases de turco e
pintando paisaxes que vira nas súas viaxes. Nunha das breves chamadas que intercambiaba con
miña nai cada mes mencionou o impensable: quería que viaxásemos á cidade turca para pasar unhas
Navidades diferentes, todos xuntos. Como poderedes intuir, miña nai non deixou excusa algunha
que poñer para non poñer pé na casa da que consideraba a vergoña da familia. Porén, miña avoa,
farta de escoitar como o noso can “estaba moi enfermo”, mencionou o motivo da súa oferta: quería
discutir entre os irmáns os detalles da súa herencia.
Todo isto rondaba pola miña cabeza cando pousei as maletas no aeroporto de Ankara. A
miña nai arranxara para escoller un dos voos máis baratos do mercado, co pequeno inconvinte de
que chegamos o 24 de decembro pola mañá.
Ela, mentres arrastraba por min e por meu pai a través
das distintas saídas, parecía que tiña a determinación de pisar terra turca o menor tempo posible.
Así, chegamos á zona donde se recibían ós pasaxeiros, onde vin por primeira vez dende fai xa uns
dez anos á miña avoa Carme. Esperaba axitando a man que non suxeitaba unha silueta impoñente
que asumín, sería Murat. Elocuentemente, o home dedicounos un hi grave e gutural antes de coller
as maletas que eu levaba na man. Miña avoa, polo contrario, parloteaba alegremente sobre clima,
costumes e gastronomía para deleite da miña nai que parecía só buscar o cartel que poñía parking
máis próximo.
Cando chegamos ó aparcadoiro, Carme agasallounos cunha das súas ocorrencias
marabillosas: para que miña nai e Murat se coñecesen un pouco mellor, ela e meu pai viaxarían no
coche de miña avoa e miña nai, eu e Murat no de este. A cara de miña nai foi un cadro barroco, mais
era consciente do que estaba en xogo e decidiu escorrerse no pequeno automóbil do seu padrastro.
A casa dos meus avós estaba, como quen dice, no outro extremo da cidade, polo que a viaxe
ía ser longa e silenciosa. Desde o asento de atrais entretívenme mirando a decoración navideña:
luces, bólas e outros adornos alegraban as transitadas rúas da capital. O problema chegou cando
Murat cambiou de cruce por accidente. A súa fachada rompeu un pouco cando cruzou a vista con
miña nai.
-”Que?”- Dixo ela, á defensiva.
-I think I mistake road- dixo calmadamente Murat no pouco inglés que sabía.
Desde a miña posición observei como toda a rabia que contiña mina nai era descargada
sobre a pedra que era ese home, cos ollos postos na carretera. Non fixo ningún comentario a todo o
conxunto de insultos que lle adicou mais, cando miña nai golpeou con forza a guanteira, isto pillou
desprevenido a Murat. Pegou un volantazo que nos levou a chocar cun Papá Noel de plástico que
decoraba unha tenda de queixos diversos.
Cando nos recompuxemos do susto, ilesos, Murat
encolleu a cara nas enormes mans e comezou a chorar. Tanto eu coma miña nai retrocedimos uns
centímentros, máis extrañadas pola emoción que por o accidente. Murat abriuse con miña nai e
explicoulle que foi idea súa que viñeramos ata Turquía porque se sentía culpable da idea que tiñan
da súa muller na nosa casa. Quería que o vísemos como un membro máis da familia, e demostrarnos
que miña avoa era feliz alí. A pesares de que non foi doado entender todo aquelo nunha mestura
entre inglés, español e turco, miña nai suavizou a expresión e abrazou ó home que choraba no
asento do condutor.
Ese Nadal foi sen dúbida unhas das mellores da miña vida. Murat animábase e
xogaba conmigo despois das ceas, e os regalos caberon de volta nas maletas de máximo dez quilos.
No frigorífico están colgadas as fotografías que tomamos alí, mais a miña favorita sempre será a
que tomamos Murat e eu comendo unha selección de queixos turcos. Detrais, e con caligrafía
tremerosa, escribiu (con axuda de Carme): “Polo mellor regalo que nos fixo mandar ó hospital a
Papá Noel”.
Alba Geada 1º A Bach
Máis contos de Nadal
Comentarios
Publicar un comentario